Spawanie pod woda elektroda lezaca

Spawanie pod wodą elektrodą leżącą Sposób ten (rozdz. I, C, pkt 4) nadaje się do spawania podwod- nego, jeżeli umieszczenie form przytrzymujących elektrodę w miejscu układania spoiny nie stanowi specjalnych trudności. Spoiny mają regularny kształt i lepszą strukturę niż” spoiny wy- konane ręcznie. Przygotowanie ceownika do spawania wy- korruje się na powierzchni. Elektrody E są ułożone w for- mach G wykonanych z prostokątnych prętów miedzianych od- powiednio wyciętych; pręty G przykręcone są do ceownika śruba- mi. Elektroda założona jest w uchwyt P doprowadzający prąd. Zacisk M łączący drugi przewód spawalniczy z przedmiotem umieszcza się blisko tego końca elektrody, gdzie następuje zapa- lenie łuku, aby straty spowodowane przewodnością wody były jak najmniejsze. Uchwyt elektrody P zakończony jest kapturkiem gumowym, który izoluje uchwyt i obnażony koniec elektrody od dostępu wo- dy (elektroda powinna wchodzić ciasno do kapturka). Zajarzanie się elektrody pod wodą odbywa się samoczynnie. W tym celu drugi koniec jest wsunięty w rurkę mosiężną wy- pełnioną grafitem. Prąd elektryczny przepływając przez elektrodę rozżarza grafit, topi rurkę i wywołuje zajarzenie się łuku. Nurek opuszcza, się z tak przygotowanym ceownikiem na dno morza, przyciska ceow- nik do ścianki, gdzie ma powstać połączenie, i daje sygnał włą- czenia prądu; cały proces odbywa się automatycznie. Po samo- czynnym zagaśnięciu łuku na końcu spoiny nurek wyjmuje koń- ce elektrody z uchwytu i nakłada uchwyt na koniec drugiej elek- trody. Zamiast dwóch elektrod można w ten sam sposób założyć 4 elektrody, uzyskując po dwie sp omy przy każdej z półek ceownika. [więcej w: , , ]