CIECIE I SPAWANIE POD WODA

CIĘCIE I SPAWANIE POD WODĄ Cięcie pod wodą Do cięcia stali pod wodą stosowane są cztery metody: a) cięcie łu- kowo-tlęnowe, b) cięcie wodorowo-tlenowe, c) cięcie łukowe, d) cięcie acetylenowo-tlenowe. Cięcie łukowo-tlenowe jest metodą najmniej zawodną. W trud- nych nieraz warunkach cięcia podwodnego (osady wapniowe z piaskiem na silnie zardzewiałym metalu), w przypadkach gdy cięcie stosuje się w robotach ratowniczych, a na powierzchni mo- rza znajduje się w dużej ilości oliwa, gaz palny stosowany przy cięciu palnikiem stanowi dodatkowe niebezpieczeństwo, które nie istnieje przy stosowaniu cięcia łukowo-tlenowego. Stosowane są elektrody metalowe otulone, topiące się podczas cięcia, o średnicy ok. 9 mm, z przewodem dla tlenu o średnicy 2,5-3 mm. Elek- trody pokryte są lakierem wodoszczelnym. Uchwyt elektrody jest bardzo dokładnie izolowany od dostępu do wody. Prostszą metodą jest cięcie elektrodą metalową otuloną bez stosowania tlenu, lecz szybkość cięcia jest wówczas znacznie mniejsza, gdyż operacja cięcia polega tylko na wytapianiu. Gę- stość prądu musi być o 50% wyższa niż przy analogicznym cięciu na powierzchni. Urządzenie stosuje się to samo co do spawania podwodnego. Na drugim miejscu należy postawić cięcie wodorowo-tlenowe. Moc płomienia podgrzewającego musi być znacznie większa niż na powierzchni ze względu na szybkie odprowadzanie ciepła przez przedmiot; ciśnienie gazów jest również wyższe, gdyż na każde 10 m zanurzenia ciśnienie gazów wzrasta o 1 at. Główka palnika ma trzy przewody: 1) do tlenu tnącego, 2) do mieszanki tlenu z wodorem, która daje płomień w kształcie wieńca otacza- jącego strumień tlenu, 3) do gazu otaczającego zewnętrznym pier- ścieniem płomień podgrzewający i zabezpieczającego płomień od zalania wodą; gazem tym może być powietrze, azot, tlen. [podobne: , , ]