Duza wartoscia artystyczna odznaczaly sie wyroby wytwarzane w Grecji w wiekach V i IV p

Dużą wartością artystyczną odznaczały się wyroby wytwarzane w Grecji w wiekach V i IV p. n. e. Grecy znali bowiem już wtedy metody klepania metali na zimno, nitowania, grawerowania i odlewania. Nieobca była im także obróbka skrawaniem – potrafili wytaczać naczynia metalowe o bardzo cienkich ściankach. Grecy znali również obróbkę cieplną stalli – hartowanie. Wykonywane w Grecji wyroby ze złota i srebra odznaczały się wyjątkową precyzją. Pod względem kształtu, obróbki, ornamentacji stały się one wzorami późniejszych masowych wyrobów. Podobnie w starożytnym Rzymie dwa wieki p. n. e. rozwija się rzemiosło, wzorowane na kulturze greckiej, perskiej i etruskiej. Podstawowym metalem, z którego wykonywano części zbroi, tarcz, hełmów, był brąz. Wykonywano bardzo bogate dekoracyjnie płaskorzeźby. Wysoki poziom artystyczny przedstawiały monety ze srebra i złota, kwitła sztuka złotnicza i sztuka oprawiania drogich kamieni i pereł (szczególnie w okresie Bizancjum). Wytwarzanie wyrobów artystycznych z metali towarzyszyło życiu człowieka i niezależnie od rozwoju techniki, mechanizacji i automatyzacji, która cechuje wiek, w którym żyjemy, przetrwało do dnia dzisiejszego i zajmuje zaszczytne miejsce w historii naszej kultury i sztuki. W Polsce jednym z najcenniejszych i najstarszych zabytków artystycznych sztuki odlewniczej są drzwi Katedry Gnieźnieńskiej. W Polsce rzemiosło rozkwita w epoce odrodzenia (wieki XV i XVI). W okresie tym stają się modne wyroby ze stali, a w szczególności ozdobne kraty – niezbędny element dekoracyjny kościołów i zamków. Szkielety krat wzbogacano skomplikowanymi ornamentami z kwiatów i liści. Bogato dekorowano również zbroje nabijając je złotem i srebrem lub stosując metody trawienia i powlekania. Cechy wyrobów artystycznych nadawano w tej epoce nawet tak prostym przedmiotom jak zamki i klucze. [więcej w: , , ]